امیرمسعود عابدین: در سال ۲۰۰۷، تویوتا استرالیا با هدف به چالش کشیدن دو غول بومی یعنی فورد فالکون و هولدن کومودور، پروژهای متفاوت را کلید زد. به جای طراحی یک سدان کاملا جدید، مهندسان به سراغ آریون رفتند؛ خودرویی بر پایه کمری که ذاتا آرام و خانوادگی بود. اما وقتی این سدان به دست بخش توسعه مسابقهای تویوتا یا همان TRD سپرده شد، نتیجه چیزی شد که کمتر کسی از تویوتا انتظارش را داشت.
آریون TRD حاصل نگاه متفاوت تویوتا به مفهوم سدان اسپرت بود. درون شرکت، از این خودرو با عنوان تویوتا پلاس یاد میشد؛ مدلی که قرار بود بدون قربانی کردن کیفیت و دوام همیشگی برند، چهرهای خشنتر و هیجانانگیزتر از تویوتا نشان دهد. به گفته مدیران وقت، دخالت TRD باعث شد که آریون نه تنها سریعتر، بلکه از نظر هندلینگ و پایداری هم جدیتر شود.
اگرچه آریون هرگز به بازار آمریکای شمالی نرسید، اما در اصل همان کمری با چهرهای کمی تهاجمیتر و تغییراتی محدود در طراحی بود. قلب تپنده آن یک موتور ۳٫۵ لیتری V۶ بود؛ موتوری که TRD با افزودن یک سوپرشارژر Eaton، آن را از یک پیشرانه معمولی به سلاحی واقعی تبدیل کرد. خروجی نهایی به ۳۲۳ اسب بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتنمتر گشتاور رسید؛ اعدادی که برای یک سدان دیفرانسیل جلو در آن زمان کاملا چشمگیر بودند.
نکته جذابتر این بود که آریون TRD نخستین خودروی تولیدی جهان محسوب میشد که از سوپرشارژر Twin Vortices ایتون بهره میبرد. تویوتا وعده داده بود که این فناوری جدید، عملکرد نرمتر، صدای کمتر و واکنش سریعتری نسبت به نمونههای قبلی دارد. نیروی تولیدی هم از طریق یک گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک با حالت تعویض دستی به چرخهای جلو منتقل میشد.
سریعترین تویوتا در زمان خود
در زمان عرضه، آریون TRD نهتنها اولین محصول رسمی TRD در استرالیا بود، بلکه عنوان قدرتمندترین تویوتای بازار این کشور را هم یدک میکشید. شتاب صفر تا صد ۶٫۱ ثانیهای، حداکثر سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت و ثبت زمان ۱۴٫۲ ثانیه در مسیر ۴۰۰ متر، آن را در جمع سدانهای سریع زمان خود قرار میداد.
اگرچه این اعداد امروز شاید عادی به نظر برسند، اما نباید فراموش کرد که تمام این عملکرد از طریق چرخهای جلو به زمین منتقل میشد؛ موضوعی که آریون TRD را از نظر شتاب در حد و اندازه هاچبکهای داغ امروزی مثل سیویک تایپ R قرار میداد.
TRD تنها به افزایش قدرت بسنده نکرد. سیستم تعلیق بازطراحی شد و ارتفاع خودرو ۱۲ میلیمتر کاهش یافت تا مرکز ثقل پایینتر بیاید. با تغییر زاویه کمبر چرخها، فرمانپذیری تیزتر شد و رینگهای ۱۹ اینچی در کنار ترمزهای بزرگتر با کالیپرهای دوپیستونه جلو، توان مهار این قدرت اضافه را فراهم کردند.
دو چهره، یک روح اسپرت
تویوتا، آریون TRD را در دو نسخه روانه بازار کرد. تیپ ۳۵۰۰S بیشتر روی حس اسپرت تمرکز داشت، در حالی که نسخه ۳۵۰۰SL ترکیبی از قدرت و تجمل را ارائه میداد. تودوزی چرمی، سیستم ورود و استارت بدون کلید، تهویه مطبوع دوگانه، سنسور پارک و صندلیهای برقی پیشرفتهتر، SL را به انتخابی لوکستر تبدیل میکرد.
هر دو نسخه در کابین از صندلیهای اسپرت، فرمان چرمی ویژه TRD و پدالهای آلومینیومی بهره میبردند. قیمتها اما ارزان نبود: حدود ۵۷ هزار دلار استرالیا برای مدل S و بیش از ۶۱ هزار دلار برای SL.
چرا این ستاره زود خاموش شد؟
با وجود توان فنی قابل احترام، آریون TRD هرگز نتوانست دل بازار را به دست بیاورد. دیفرانسیل جلو بودن آن در برابر رقبای سنتی دیفرانسیل عقب با موتورهای V۸، یک نقطه ضعف جدی محسوب میشد. از سوی دیگر، تصویر محافظهکار و خانوادگی برند تویوتا، مانع جذب خریداران جوان و هیجانطلب شد.
در نهایت، این سدان عضلانی ژاپنی در سال ۲۰۰۹ و تنها پس از کمتر از دو سال حضور در بازار، بیسر و صدا از خط تولید کنار رفت؛ خودرویی که ثابت کرد تویوتا هم میتواند سراغ افراط برود، حتی اگر بازار آماده پذیرش آن نباشد.
منبع: carscoops
۵۸۳۲۲
